انتشار به‌مثابه یک ضرورت، علاوه براینکه بقا و تداوم یک رفتار اجتماعی در جهت هم‌اندیشی برای تعیین و تامین منافع اجتماعی و نیازهای فردی اعضای آن را ممکن می‌سازد، در عین حال موجد و متضمن عادت فردی – اجتماعی برای حفظ فضای گفتمان است. این موضوع از آن روی مهم است که رخداد و جریان [...]

بسط و گسترش حق انتشار، پیش از آنکه بلافاصله دست بالا ببریم و اعلام کنیم که با آن موافقیم، نیازمند شناخت است. شناخت گستره‌ی آن و درهایی که به رویمان می‌گشاید. که چشمانی را با واژه‌ها‌ و فکرمان آشنا می‌کند که‌گاه از دنیایی بسیار دور‌تر از ذهن ما می‌آیند و می‌لغزند روی متن ما و صد البته که نظرات دیگری دارند.

هنگامی که با این پشتوانه‌های فکری به خلق چهره‌های معصومین در غالب جدید پرداختم تصاویر را نشانه‌ی بازی‌های ذهن در نظر گرفتم. گاهی غرق شدن در کشف و شهود رموز عرفانی و گاهی بازتاب چهره‌های اطرافیانم در دنیای واقعی به تصویر در آمد

هنر محیطی با کپی رایت چه نسبتی دارد؟ آیا این هنر با منتشر شدن در فضایی نامحصور و به‌ظاهر بی‌صاحب موضوع حق انتشار را به پرسش نمی‌کشد؟ آیا هنر محیطی مفهوم امتیاز نشر را از اعتبار نمی‌اندازد؟