پيشنهادی از طرف صالح تسبيحی، به تمام خسته‌شدگان از همه چيز و طالبان تنوع:
"پیامبر" یک اتفاق بزرگ است. البته اتفاق بودن آن نه در دنیای سینما که در زندگی تمام ما رخ داده. این که اکنون دنیا به این جا رسیده است آنقدر عجیب و تکان‌دهنده است که می‌توان از منظری که فیلم تجویز می‌کند به جهان نگریست و وحشت کرد. داستان با صراحتی بی‌نظیر برج‌های اخلاق را نابود می‌کند‌ و قدرت گرفتن به سیاق ماکیاولی را ارزش‌گذاری می کند. پیامبر جا به جا با اشارات متعددی مبنی بر شهود نشانه گذاری شده و دنیایی که در آن توصیف می‌شود، نه دنیایی به سوی بهتر شدن، که دنیایی‌ست سراسر مبارزه و کشتار برای بالا رفتن و یگانه شدن. بالارفتن، نه امری الاهی که پیشرفتی مادی، آن هم به بهای تجارت مواد مخدر و آدم‌کشی، و بالغ شدن است در تباهی. صحنه‌های متعدد یاد آورنده‌ی پدر خوانده (که نشان از آینده‌ی شخصیت اصلی دارند)، بازی شاهکار بازیگر اصلی و نورها و فیلم‌برداری، و داستانی بسیار روان اما عمیق، داستان طولانی پیامبر را آن چنان جذاب می‌کند که گاه تا دقایقی پای تصویر آن میخکوب می‌شوی.
دنیایی که در پیامبر تصویر می‌شود دنیایی است که به شرط تبانی و تن‌دادن‌ها در زندان‌ای و بیرون از آن تنها محلی است برای بهتر کردن شرایط زندگانی در همان زندان.

نابود دانستن معیارهای اخلاقی مهم‌ترین مشخصه‌ی پیامبر است و موسیقی و صداها آنقدر دقیق کار شده‌اند که تجربه‌ی دیدن این فیلم، تجربه‌ای‌ست حتما به یاد ماندنی. پیامبر سال گذشته ساخته شده و در جشنواره‌ی کن جایزه‌ای مهم هم دریافت کرده و در رشته‌ی بهترين فيلم خارجی کاندیدای دریافت اسکار هم بوده است. فیلم را بگیرید و ببینید که هر ساعت دیر شدن، موجب ضرر است!

12 خرداد 1389    ||    نظر خوانندگان ( 0 )    ||   بازگشت به صفحه‌ی اصلی