این ضد پیشنهاد توسط صالح تسبیحی داده می شود:
اصل و اساس تلوزیون بر ساده انگاری و پخته خواری بنا شده است. آن جعبه‌ی جادو که سالهای آغازین مردم را پای خود میخکوب می کرد اکنون تبدیل شده است به عادتی خمیازه آور و عنکبوت وار که در تار و پود آن مغز آدمی تخمیر و بخار می شود. این حکم کلی از آن رو قابل اثبات است که بینندگان دائم تلوزیون خویی یگانه به خود می گیرند و از معبر یک روانشناسی یک دست رو به اضمحلال‌، روز به روز هم‌شکل‌تر می شوند و کیست که نداند جامعه‌ی نابود جامعه ایست که در آن تفاوت ها از بین رفته باشند.

حال، اگر این ابزار مصرفی روزمره آلوده شود به ایدئولوژی و آیین نامه های دیکته شده‌، ملغمه ای ساخته می شود که پشت رستم دستان را هم به خاک می مالد. دست اندرکاران ساخت برنامه های تلوزیونی خوب می دانند که فیلمنامه ها و برنامه ریزی های متعدد برای سریال های تلوزیون تا چه حد دچار چارچوب و مقررات سلیقه ای هستند. همچنین پردازش بسیار ضعیف بازی ها‌، فیلم‌برداری ها و کارگردانی‌های این سریال ها در این مقررات دست و پا گیر تقریبا هیچ مجالی برای خوب شدن و بروز خود ندارند.

داستان ها اغلب به خانواده های آشفته و شکست های عشقی می پردازند. و شعار‌های اخلاقیِ اغلب گنده گویانه و غیر عملی، مثل نقل و نبات از زبان بازیگران می ریزد.
در تمام این سریال ها شخصیت ها کمابیش ثابت اند و اگر هم نباشند حتما حتما شخصیت هایی تکراری و ثابت قابل کشف خواهند بود: مادر نگران و پیر و مهربان. جوانی که می خواهد جوانی کند‌، پیرمرد محترم و آرامی که معتمد محل است و معلوم هم نیست در این زمانه ی آپارتمان نشینی چرا همچنان به خانه ی حوض و حیاط دارو بلبل و باغچه اش چسبیده!

بیننده ی کلافه از گرما و خستگی این تابستان بلاتکلیف ، که نه داغ داغ است و نه سرد سرد و نه حتا ولرم‌، خسته‌، می نشیند پای آن دستگاهی که جعبه هست و جادو نیست. جعبه ای که روزانه چند ساعتی مغزمان را در آن قرار می دهیم و می ایستیم به تماشا که؛ مغزمان داغ و تخمیر و نابود شود. حال می خواهد فارسی وان باشد یا تُرکی سِون و یا ملی و غیر ملی و یک و دو وسه‌ی داخلی، طرح تحمیق شعور ماست.

28 مرداد 1389    ||    نظر خوانندگان ( 1 )    ||   بازگشت به صفحه‌ی اصلی