(اين مطلب ترجمه‌يی‌ست از نوشته‌ی خانم استف، نويسنده‌ی وب‌گاه «وب‌اربانيست»)

آيا فردای سان‌فرانسيسکو يک کابوس فرا آخر الزمانی دل‌سردکننده است يا يک کلان‌شهر سرسبز درخشان با برج‌هايی پوشيده از خزه؟ شهرهای بزرگ با تغييرات آب و هوايي چه‌طور کنار می‌آيند و تکنولوژی و معماری چه‌گونه متحول می‌شوند؟ هنرمندان ديجيتال به اين پرسش‌ها در باره‌ی اوضاع مراکز شهری در سال‌هايی نه چندان دور، مثلا ۲۰۱۸، تا آينده‌يی دوردست، مثلا سال ۳۰۰۰، پاسخ‌های بسيار متفاوتی داده‌اند. با اين حال، همه‌گی‌شان در يک چيز مشترک هستند: تصويرهايی که کاملا خيره‌کننده اند ...

(مروری بر شعرهای مسيح اسماعيلی)

من منتقد شعرم؟ من شاعرم؟ اين نوشته نقد شعر يا شاعر است؟
پاسخ اين سؤال‌ها هر چه باشد اهميتی ندارد. هر چه که باشد اين نوشته دارد زاييده می‌شود و می‌خواهد در باره‌ی شعر و شاعر حرف بزند. پس بدون تأمل در باره‌ی اين زمينه‌سنجی‌ها و دست‌کم به مصداق ديدن نان گندم دست ديگران، کمی بحث خواهم کرد ...

در تمام پيرامون شما، ذرات خردتر از اتم دم‌به‌دم می‌آيند و می‌روند. آن‌ها از هيچ‌كجا می‌آيند و در يك آن دوباره ناپديد می‌شوند. شما ممكن است حتا آمدن‌شان را درك و حس نكنيد، اما بايد از اين كه می‌آيند و می‌روند، خشنود باشيد. بدون آن‌ها نه وجود شما ممكن است نه هستی جهان.
به آن‌ها ذرات خلاء می‌گويند و يكی از نتيجه‌های شايد غريب‌ترين مفهوم علمی همه‌ی دوران هستند: اصل عدم‌قطعيت!...