اگر در یکی دو سال اخیر به دیوارهای خیابان‌های تهران؛ اغلب حوالی چهارراه ولی عصر با دقت نگاه کرده باشید، نقاشی‌های دیواری، استنسیل و یا به عبارت بهتر گرافیتی‌هائی می‌بینید که با کمال خونسردی روی دیوار قرار گرفته و کاری هم به کار عابران بی‌تفاوت ندارند. شاید بتوان گفت که گرافیتی در ایران، تقریبا از همین منطقه تهران شروع شد، زیرا در مجاورت دو دانشکده هنر، و یا به عبارت بهتر در مجاورت دو دانشکده بی هنر شهر بود، حال پس از سال‌ها رخوت در رشته هنرهای تجسمی این دو دانشگاه و کمی آن سو تر، دانشکده بی‌هنرهای زیبای دانشگاه تهران، این منطقه شاهد حرکتی هنرمندانه از یک یا چند هنرمند گمنام بود.

این تصور سطحی که «روشنفکران اهل عمل نیستند» در پاهای رامبد جوان تجلی یافته؛ او نمی‌تواند راه برود، یعنی او اهل عمل نیست! هر چند که تصویر و حرکت این بازیگر با آن ویلچیر و این چهره، روی صحنه زیبا به نظر می‌آید، اما هرگز نشان‌دهندۀ یک تصویر روشنفکرانه از یک روشنفکر نیست؛ بلکه گویای این است که ما بعد از گذشت بیش از صد سال سنت روشنفکری در ایران، هنوز هم فکر می‌کنیم که روشنفکری یعنی عینک، سیگار و اهل عمل نبودن!

تئاتر بدون بازیگر تقریبا بی معنی است. قید «تقریبا» در این میان برای آن دسته از آثاری است كه مانند نمایشنامه سی و شش ثانیه‌ای بكت، به نام «نفس»، به كل تعریف ما را از «هنر تئاتر» تغییر می‌دهند ...