اگر در یکی دو سال اخیر به دیوارهای خیابان‌های تهران؛ اغلب حوالی چهارراه ولی عصر با دقت نگاه کرده باشید، نقاشی‌های دیواری، استنسیل و یا به عبارت بهتر گرافیتی‌هائی می‌بینید که با کمال خونسردی روی دیوار قرار گرفته و کاری هم به کار عابران بی‌تفاوت ندارند. شاید بتوان گفت که گرافیتی در ایران، تقریبا از همین منطقه تهران شروع شد، زیرا در مجاورت دو دانشکده هنر، و یا به عبارت بهتر در مجاورت دو دانشکده بی هنر شهر بود، حال پس از سال‌ها رخوت در رشته هنرهای تجسمی این دو دانشگاه و کمی آن سو تر، دانشکده بی‌هنرهای زیبای دانشگاه تهران، این منطقه شاهد حرکتی هنرمندانه از یک یا چند هنرمند گمنام بود.

اگرچه «اورلان» اجرای خود را با عذرخواهی از تماشاگران به سبب رنجاندن آنان آغاز می‌کند، قصد او دقیقا ایجاد همین عذاب است. «اورلان» می‌گوید: "هنر، تزئینی برای آپارتمان‌ها نیست: ما گیاهان، آکواریوم‌ها، مبلمان و پرده‌هایمان را داریم که در خدمت این هدف‌اند. هنر باید هم هنرمند و هم تماشاگر را مشوش کند، وادارمان کند تا کژروی آن و برنامه‌ی اجتماعی آن را به پرسش بگیریم ...

او دچار وسواس فکری‌ست و دلیل این بیماری اش را مربوط به دوران کودکی که مدام دچار آزارو سوء استفاده جنسی قرار گرفته بود می دا ند. همچنین به عنوان فرزند کوچک خانواده مدام از طرف خانواده اش دچار آزار و اذیت واقع می شد.

این زنان آرژانتینی از سال 1977 در اعتراض به ناپدید شدن جوانان خود در دوره‌ی دیکتاتوری نظامی ددمنشانه‌ی آرژانتین در سال‌های 83 ـ 1976 که به جنگ کثیف معروف است به پا خاستند. مادران طی اعتراض‌های خود توانستند توجه جامعه‌ی جهانی را به نقض حقوق انسانی در آرژانتین آن زمان معطوف کنند و به این ترتیب برخی جنایت‌کاران را به سزای خویش برسانند...