۱

وقتی به خانه برگشتی
لبخندت را
کنار گلدان
پشت پنجره بگذار،
خورشيد
دل‌تنگ نگاه توست
در اين روزهای بارانی

۲

مادر
باران را
برای من بخش می‌کند
من
برای پنجره‌ام
وقتی که نان
بهانه‌يی‌ست
برای سرکشی‌های بی‌دريغ پدر
دل‌تنگ می‌شوم
برای مردی
که هيچ وقت
در باران نيامد

۳

آسمان‌ات را
در آغوش بگير
خورشيد من!
اين ابرهای بازيگوش
از درياهای بی‌شماری گذشته‌اند

۴

جنگل مه‌آلود رنگ‌ها
و پنجره‌يی
که باز می‌ماند
در چشم‌های مسافری خسته

  18 مرداد 1389    ||    (شعر فارسی)    ||    نظر خوانندگان ( 2 )    ||    بالای صفحه