۱
روی طاق‌چه‌ی قلب‌ام
               گلدانی گذاشته‌ام
                            آفتابگردان
                                    تا پنجره‌ی نگاه
                                                در هر پگاه
                                                        رو به چشمان تو باز شوند
                                                                                سبز مانده است.

۲
در حصار خط خطی‌ام
نقطه‌ها تاب می‌خورند
سؤال را چه می‌شود؟
نمی‌گریزد از سنگلاخ من.
پایه‌های یقین لرزان‌اند
در کسوت سکوت و سکون.
بی‌محابا اندیشه را سوار کشتی افسون خواهم کرد
وسوسه‌يی خوابیده در حاشیه‌ی سفید
ایستادن از نو

  28 مرداد 1389    ||    (شعر فارسی)    ||    نظر خوانندگان ( 0 )    ||    بالای صفحه