جنگل
مشتاقانه می‌غلتد به اعماق خويش.
از آن‌جا تا لب رودخانه‎
تا لبی تازه کند.
پله‎پله کوه را بالا می‌رود
و از ابر تا شهر
درخت به درخت
توان‌اش کاسته می‌شود.
از پا می‌افتد
پيش پای شهر
و جاده از جنازه‎اش می‌گذرد.

آخرين بازمانده‎ی اين جنگ و جدال
درختی‌ست
در کوچه‌يی غريب
که پنجره‎ام را
هر دم به او باز می‌کنم.

نمی‌داند می‌شناسم‌اش
باد مويش را پريشان می‌کند
من از پنجره به او زل می‌زنم
و کوچه
با آدم‌ها و زباله‎های سرگردان
مسير هر روزه‎اش را دارد

  5 شهریور 1389    ||    (شعر فارسی)    ||    نظر خوانندگان ( 4 )    ||    بالای صفحه