(ترجمه‌ی شعری از پی‌ير پائولو پازولينی)

وقتی که صبح‌دم در آبِ چشمه‌ها تن می‌شويد، / شهرِ من ميانِ تصاويرِ ساکن ناپديد می‌شود.
آوازِ دوردستِ غوک‌ها، / نورِ ماه و گريه‌یِ غمگينِ جيرجيرک‌ها را / به ياد دارم ...

(دو شعر از نزار قبانی)

عشق‌ات وجودم را چون فرا گيرد / رنگارنگ ابری خواهم شد
و چون باران سبزی، زردی قرمز / به سان باران رنگارنگی فرو خواهم باريد
و تن‌ام بوستانی خواهد شد / ميوه‌هايش انگور، انجیر، ريحان و ليمو
عشق‌ات وجودم را چون فرا گيرد / هلالی نيمه خواهم شد ...

دو شعر از «نزار قبانی»

نمی‌دانم از شعر چه می‌خواهم اما خوب می‌دانم / لحظه‌يی خود را / سرگرم نازک‌انديشی‌های شاعرانه نکرده‌ام.
و هرگز جامه‌ی گزمه‌يی فضول را / بر تن نکرده‌ام
هرگز نخواسته‌ام گزمه‌يی سمج / و خبرچينی فضول باشم که / حتا می‌خواهد به ژرفای نگاه مردم
سرک بکشد ...